Valentijn Schepens

Valentijn Schepens is een creatieve veelzijdige autodidact die steeds de nadruk legt op goede menselijke relaties. Na zijn technische opleiding deed hij in 1989 op jeugdige leeftijd een poging om onderwijzer te worden maar het lot (en ook het bruisende kotleven) had andere plannen. In 1992 begon hij zijn professionele carrière in de wereld van de microfilm, waar hij als technical support engineer installatie, herstellingen en onderhoud deed van allerhande microfilmapparatuur. De eerste 9 jaar stapelde de ervaringen op gebied van elektromechanica, optica, projectplanning, stockbeheer en IT zich op. Hij specialiseerde zich tevens in een vlotte en klantvriendelijke omgang. Ondertussen groeiden enkele hobby’s uit tot een bijberoep. Zo richtte hij samen met zijn vriendin An De Winter VZW Akkefietje op, waar hij alle soorten kinderanimaties verzorgde. Als jongleur, éénwiel-piloot, ballonplooier, poppenspeler, vuurspuwer en veel meer entertainde hij honderden kinderen. Tevens bouwde hij zijn eerste websites en gaf IT ondersteuning aan zelfstandigen. Hij speelde toen ook reeds een paar jaar als gitarist en drummer in de band Full Moon Negative. Tot op vandaag speelt hij met enkele van de oorspronkelijke leden, die tevens zijn beste vrienden zijn, bijna wekelijks in de band Vinyliser. Ondertussen woonde hij al een paar jaar samen met An, en kreeg 3 kinderen. Lotte werd geboren in 1998 en zijn zonen Wout en Seppe in 2001. Hij trouwde met An in augustus 2005. Zijn eerste carrièrewending kwam in 1999, toen hij als hoofd van een helpdesk voor een internationale firma aan de slag ging. In 2004, nadat zijn management met de noorderzon vertrok, werd hij office manager van diezelfde firma. Hij specialiseerde zich onder andere in IT, contractbeheer, bedrijfsbeheer, people management, customer relationship management en bouwde sterke relaties op met internationale bedrijven. Toen zijn moederbedrijf in 2006 overkop ging, wilde hij weer ‘met de voeten op de grond staan’ en werkte enige tijd als technisch verantwoordelijke in een bedrijf dat zich specialiseert in grote compressoren. Hij deed er de volledige planning en organisatie van de technische dienst. Hij begon in 2006 aan grote verbouwingen van hun woning te Ursel. Als all-round doe-het-zelver en techneut deed hij zowat alles zelf. Eind 2007 kreeg hij de gelegenheid aan de slag te gaan als project manager in een bedrijf dat prototypes van machines ontwikkelt. Zijn ruime ervaring en nood aan creativiteit en afwisseling zorgden ervoor dat hij zich snel in de wereld van de machinebouw thuis voelde. In 2011 begon hij ook energie te steken in een nieuwe liefde. In zijn aquaponics systeem kweekt hij groenten en vis in een ecologische kringloop en ondersteunt via zijn site mensen die dezelfde groene dromen nastreven. In 2010, op 40-jarige leeftijd, besloot hij een oude droom waar te maken, en begon aan een opleiding leerkracht (Specifieke lerarenopleiding) in avondschool aan het KISP te Gent. Ondertussen werkt hij nog steeds in Eeklo, waar hij naast het opvolgen van projecten verantwoordelijk is voor het commercieel apparaat van de firma.

jul 132012
 

Dit was fun! In 2010 maakten we gipsafdrukken van onze gezichten.

Eerst vaseline smeren, dan gipsverband er op.

Ademen deden we door rietjes.

  

Als de gips droog was haalden we die er af en goten er nieuwe gips in. Het resultaat is super leuk: onze gezichten vereeuwigd!

jul 132012
 

15/04/2008:  Go-cart

Het idee speelt al lang in het hoofd van knutselende Valentijn: zelf een go-cart bouwen.
Tijn en kinderen willen een échte motor, An liever pedalen.
Tegen half juni 2008 had het concept een min of meer vaste vorm (zie tekening ‘HET plan’):

– De voorwielen moeten smaller zijn dan de achterwielen. Kwestie van ‘cool design’
– Er komt een motor op die gemakkelijk ‘af te klikken’ is
– Er komen pedalen op mèt versnellingen
– Er komt een hydraulische rem op
– Het frame moet scharnieren: de go-cart krijgt geen vering en om ervoor te zorgen dat de sturing stabiel contact maakt met de grond en het (ene) aangedreven wiel steeds op de grond staat, wordt de voorkant ‘draaiend’ opgesteld t.o.v. het frame.

zomer 2008: De bouw van de cart is begonnen. We kochten enkel de wielen. De rest is recup van RVS en gegalvaniseerde buizen. De motor wordt een oude 2-takt uit de jaren ’70 die nog uit een oude doos komt. Na wat foefelen draait deze perfect!
Remmen zijn er nog niet, maar we azen naar een schijfrem van een moto

 

september 2008: Het frame is compleet. We vonden een kinderstoel op het ‘grof huisvuil’. Perfect voor de kinderen maar te smal voor vader’s poep. Verder op zoek naar een cart stoel…
Het stuur is in lengte en hoogte verstelbaar. Dit blijkt handig te zijn voor verschillende maten kinderen en vaders.
De bouw van het pedalen-gedeelte blijft wat uit…

    

oktober 2008: Een andere motor gekregen! Het is een oude 4-takt van een Engelse radiaal grasmachine uit de jaren ’70. Vise-platinées zaten blokvast & carburator toe, maar de rest lijkt OK… na wat prutsen spint-ie als een naaimachine.
Een moto-rem hebben we van Philip gekregen, alleen de remschijf moest zelf gedraaid worden (diameter wielen).
De overbrenging is wat problematisch omdat ik geen riem/kettingtandwielen heb met verhouding 1/4. Ik maakte een tandwieloverbrenging maar vrees voor de sterkte hiervan…

Even later… Eerste testritten verlopen goed. De motor maakt veel minder toeren dan verwacht, en dus halen we maar een 15 km/u. Wellicht slijtage. Nu nog een beter stoeltje en de handrem overbrengen naar pedaal (de kinderen reageren te traag met de handrem)

  

 

december 2008: het wordt te koud om verder te werken. De rem is nu OK. Alles moet nu afgebroken worden voor definitieve montage en schilderwerken. De jongens vinden het cooooool!

Update 2011: de co-cart heeft in de beginweken heel wat gereden, zonder afwerking. De motor is te slecht en trekt het niet echt, en de achterwielen zijn te klein: het tandwiel rijdt over de grond als we op de oprit crossen.
Dus het ding “wacht” nu al een tijdje. De nieuwe motor staat wel al klaar, maar moet er op geraken.

jul 132012
 

In 2008 kreeg Wout 2 ratjes. Om die beesten een plezier te doen, bouwden we een rattenparadijs.

De eisen waren:

– De ratten moeten erin kunnen recht staan
– Ze moeten veel loopruimte hebben
– Knaagvast (dus geen hout of zacht plastic)
– Goed afwasbaar
– Voldoende verluchting

Ik had nog witte en doorzichtige Plexi liggen van oude microfilmcamera’s, dat werd de basis van de onderbak.
Twee oude kooien van op de zolder konden in het geheel verwerkt worden… Met inventor aan de slag voor een eerste schets.

De onderbak bestaat uit mat wit plexi, met een halve voorkant (voor het zicht en gemakkelijke toegang. De 2e helft is doorzichtig en makkelijk verwijderbaar. Alles werdt gemonteerd met paspennen en Tec-7.
De bovenplaat is doorzichtig en bevat uitfrezingen voor montage van de kooien.
Dan nog wat verluchtingsgaten geboord.

   

feb 032012
 

Dit is de eerste Kapla toren die we bouwden volgens het ‘omgekeerde principe’.

Eerst bouwen we een leuke toren, en dan wordt deze afgebroken terwijl er foto’s getrokken worden. Die foto’s worden dan in omgekeerde volgorde gemonteerd zodat het lijkt alsof de toren gebouwd wordt.